Gastblog: Willem Bisseling

Mijn opa overleed op jonge leeftijd. Hij had longkanker. Ik was net twaalf jaar geworden, toen ik hoorde dat hij er niet meer was. Nog nooit in mijn leven heb ik een vrouw zo gebroken gezien als mijn oma. Mijn ouders, mijn broertjes, mijn ooms en tantes, neefjes en nichtjes: iedereen liet openlijk zijn verdriet zien. Maar ik niet, want jongens van twaalf huilen niet.

Jaren liep ik met mijn opgekropte gevoelens rond. Een kwaadaardig brok verdriet dat groter en groter werd. Omdat ik er met niemand over praatte – over wilde praten – besloot ik een boek over mijn opa te schrijven. Er was een diepe innerlijke noodzaak naar binnengeslopen om mijn verdriet op te komen ruimen. Als mijn ouders niet thuis waren, kroop ik achter de computer om mijn verhaal op te tikken. Al gauw merkte ik dat schrijven van een verhaal niet gewoon het opschrijven van de gebeurtenissen was. Ik bleef hangen in wat alleen ik wist, had geen idee hoe ik gevoelens moest beschrijven, durfde nergens wat in te vullen. Ik was vijftien, had nog nooit een boek geschreven, en had mijn eerste writers block.

Jaren later ging ik studeren in Leiden. Nederlands en Literatuurwetenschappen. Hoewel ik veel las op de middelbare school (confession: ik ben pas begonnen met echt lezen rond mijn zestiende), ontdekte ik pas bij Literatuurwetenschappen de echte schoonheid van literatuur. Literatuur gaat ergens over. Literatuur is meer dan gewoon een mooi verhaal. Literatuur heeft de kracht om te entertainen, om gevoelens los te maken, om mensen te laten lachen, huilen, boos te maken. Het heeft zelfs de kracht om oorlogen te ontketenen en fatwa’s uit te roepen.

Maar (goede) boeken hadden vooral een ding gemeen: ze zijn geschreven vanuit een diepe innerlijke noodzaak.

Is die innerlijke noodzaak genoeg? Toen ik het verhaal van mijn opa wilde opschrijven, was er wel degelijk een innerlijke noodzaak. Echter, ik miste wat mijn doel was. Waarom moest dat verhaal er zo nodig uit? Was het om mijn schuldgevoel af te kopen? Om mezelf te laten zien dat ik echt wel heel verdrietig was? Daarnaast miste ik de kunde. Natuurlijk, ik had een goed verhaal in mijn hoofd, en zag het al helemaal uitgetekend op papier staan, maar ik had geen idee hoe ik het daadwerkelijk op datzelfde papier moest neerzetten.

Dit jaar ben ik dertig geworden. In de afgelopen vijftien jaar heb ik nog wel eens een verhaal geschreven, maar nooit meer heb ik die intense drang gevoeld om echt iets belangwekkends neer te pennen. Er zit geen verhaal in me wat eruit moet en ik ontbeer (denk ik) de fantasie en het uithoudingsvermogen (lees: geduld) om een goed verhaal op te schrijven. Uiteraard, mijn werk als literair agent speelt hierin een grote rol. Elke dag zie ik tientallen manuscripten, doorgaans van abominabel niveau, over mijn bureau gaan. Allemaal mensen die denken een geweldig verhaal te hebben. Maar helaas, de meeste inzenders hebben wat ik ook had: niet de kunde het op te schrijven.

Iedereen kan tegenwoordig debuteren, maar bijna niemand bedenkt wat het echt inhoudt. Debuteren is je binnenste op tafel leggen. Want in elk debuut, hoe ver het ook van de werkelijkheid staat, zit wel iets van de schrijver zelf. En terwijl jij jouw gedachten en hersenspinsels op papier hebt gezet, mag het hele volk erop schoppen, slaan en spugen. Ik heb vijftien jaar geleden de veilige weg gekozen. En ik hoop eerlijk gezegd dat velen dat met mij doen. Schrijven doe ik niet meer, maar ik help graag debutanten om het allerbeste te maken van wat zij in zich hebben, zodat wat er uiteindelijk inde boekhandel ligt, zeer de moeite waard is om te lezen.

Deel dit bericht

Eén reactie op “Gastblog: Willem Bisseling

  1. Ha Willem,
    Erg herkenbaar wat je allemaal schrijft. Ik ben momenteel ook aan het worstelen met een ‘groot verhaal’ waarvan ik me afvraag of ik het ooit zal voltooien. Het verhaal is er wel maar het is de vraag of de urgentie en mijn geduld groot genoeg zullen blijken te zijn. Merk dat ik veel oppeppers nodig heb. Maar ik ga het niet zomaar opgeven n u ik eenmaal een eerste stap heb gezet na een hoop cursussen en omzwervingen. Dus wie weet, ooit… !

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>